Een motie met leegstand

‘U hebt het vast wel eens dat u aangesproken door burgers,’ zegt Christina Oosterhoff van GroenLinks in Zutphen. ‘Ik krijg vragen over de leegstand van het Delta-gebouw. Daarom deze motie.’ Die motie moet het mogelijk maken dat het pand van de sociale werkvoorziening Delta gemakkelijk startende ondernemers huisvest. De motie staat vanavond geagendeerd in het raadsforum. ‘Ik weet dat er haken en ogen aan zitten,’ maakt Oosterhoff al als voorbehoud. Terecht, blijkt later.

‘Oké,’ zegt Forum-voorzitter voorzitter Coby Pennings (CDA). ‘Ik kan me voorstellen dat de wethouder eerst wil reageren?’ Maar wethouder Patricia Withagen, ook van GroenLinks, bolt haar wangen en schudt haar hoofd afwijzend. ‘Welnee,’ zegt ze zonder geluid te maken. ‘Oké,’ zegt voorzitter Pennings weer, ietwat verrast. ‘De raad?’ VVD’er Oege Bosch steekt zijn hand op. ‘Weet de wethouder wat Delta er zelf van vindt?’ Vreemd genoeg stelt Bosch de vraag aan de wethouder — en niet aan de indiener van de motie.

‘Wethouder?’ vraagt Pennings voorzichtig, maar de wethouder steekt van wal. ‘Allereerst staat het pand helemaal niet leeg zoals in de motie staat.’ Op de kleine publieke tribune vallen wat monden open. ‘Ten tweede is het pand niet van ons maar van Delta. Ook dat staat onjuist in de motie. Ten derde is het pand helemaal niet geschikt voor startende ondernemers.’ Het pand is een grote hal waar geen kleinere units in kunnen. ‘Je moet altijd de hele hal verwarmen en verlichten en dan lopen de kosten aardig op,’ aldus de wethouder.

De motie komt er bij de raad niet best vanaf. Tot drie keer toe wordt ze ‘sympathiek’ gevonden, wat synoniem is voor doodsteek. Alleen D66‘er Osman Biçen is, haast uit medelijden, positief over een gemeentelijk bedrijfsverzamelgebouw. Als laatste spreekt Oosterhoff zelf. ‘Ik wil het later met de raad wel eens hebben over startende ondernemers,’ zegt ze zacht. ‘Dan moet u bij mijn collega De Lange zijn,’ zegt wethouder Withagen. ‘Die heeft economie in zijn portefeuille.’

Wat er speelt tussen Oosterhoff en Pennings blijft onduidelijk. Maar het grootste mysterie blijft toch wel waarom een raadslid een motie indient zonder de feiten te checken of contact op te nemen met betrokken. Het begrip voor politici is vanavond niet groter door geworden.

Deze column verscheen op 3 september 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Er gaat niet één ding fout in Harenkarspel deze avond. Onvolkomenheden, blunders en stommiteiten stapelen zich op.

Het begint al bij de notulen. Gerda Rootjes (AB’89) komt terug op de terugkeergarantie voor personeel. ‘De stukken waren te laat voor de vergadering. De regeling blijkt anders dan ons werd voorgeschoteld. We willen terugkomen op ons besluit.’ Burgmeester Evert Vermeer kijkt verbaasd. ‘We hebben het over de notulen. Dit is toch niet het moment om dat debat te voeren?’ Maar wethouder Myrthe Scheltema de Heere is al begonnen. ‘Het gaat om goed werkgeverschap.’ Rootjes schudt haar hoofd. ‘Wij zien een berg overtallig personeel straks op ons afkomen.’ Enkele statements later kapt burgmeester Vermeer het af. ‘AB’89 wordt geacht tegen te hebben gestemd. We passen het aan.’

Ook de voorbereiding van het punt milieudienst blijkt niet vlekkeloos. ‘Het eerste stuk was niet helder en stond vol met taal- en kopieerfouten,’ concludeert Marc Mossault (PvdA). ‘Grote en grove fouten,’ benadrukt Raymond Jansma (VVD). Gelukkig zijn de fouten er nu uit en is er een addendum, dikker dan het raadsvoorstel zelf. Zonder debat gaat de raad akkoord.

Aan het extra onderhoudsbudget voor drie bruggen meent burgemeester Vermeer een makkie te hebben. ‘Daar kunt u allen wel mee instemmen, hè?’ vraagt hij. ‘Voor de volledigheid, om welke bruggen gaat het?’ vraagt Jelle Beemsterboer (CDA). Het staat niet in de stukken. ‘Ik weet het niet, maar de wethouder weet dat vast,’ antwoordt burgmeester Vermeer. Wethouder Rob Treur schudt haastig van nee en haalt z’n schouders een paar keer op. ‘Oh,’ murmelt burgemeester Vermeer. ‘Wilt u ons anders mandateren dat we het raadsvoorstel ná het besluit aanpassen?’ De raad zegt er al niks meer van. De publieke tribune lacht met plaatsvervangende schaamte.

Door alle fouten en onduidelijkheden in de stukken is de raad vooral aan het ophelderen en komt zij aan debatteren niet meer toe. Laat staan aan besluitvorming. Standpunten worden achteraf gewijzigd, stemmingen aangepast en besluiten genomen ‘onder voorwaarde dat’. Het presidium had deze stukken gewoon terug moeten sturen naar het college. Door ze wel te behandelen zet de raad zichzelf én het college voor gek.

Deze column verscheen op 23 juli 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Een van de meest gehoorde klachten over de raadsvergaderingen is het gebrek aan interactie. Raadsleden zijn vooral met hun eigen standpunt bezig en komen zo nooit tot een gezamenlijke uitspraak. Het begint in Korendijk vanavond niet anders. 

Bij elk van de acht bespreekstukken meldt zich in de regel één spreker. Bij landschapsbeheersplan wil Arie van der Linden (SGP) weten of het waterschap niet meer zou moeten bijdragen. Dat kan volgens wethouder Willem Reijnierse niet. En zonder verdere discussie is dit in orde.

Ook bij de uitganspuntennotitie Wmo gebeurt hetzelfde. Als enige spreker maakt Marijke Boorsma (VVD) zich zorgen over de financiële houdbaarheid van het persoonsgebondenbudget, het PGB. ‘Ik voorzie een ongebreidelde groei waardoor we de PGB niet meer kunnen behouden,’ stelt ze bezorgd.

Plaatsvervangend wethouder Marga van Hulst (verantwoordelijk wethouder Van Driel is met vakantie) legt de status van de uitgangspuntennotitie uit. ‘Dit is een groter kader. Later stellen we stappen vast waar we mee kunnen toetsen.’ Het stelt Boorsma niet gerust. ‘Ik krijg nu geen enkele zekerheid welke kant het uit gaat.’

Haar worden krijgen weinig bijval, merkt ze ook zelf. ‘Ben ik de enige die groei van de PGB ziet? Delen jullie de zorg?’ vraagt ze haar collega’s rechtstreeks. Dat komt over. ‘Ik ga er van uit dat de wethouder het serieus neemt,’ bekrachtigt Bas Schelling (CDA). ‘Alleen al vanwege onze financiële situatie is dit punt wezenlijk,’ zegt Jelle Stelpstra (PvdA) ‘Ik dank mevrouw Boorsma dat ze zo scherp op dit dossier zit,’ voegt SGP’er Johan Matze nog toe.

De boodschap van de raad is duidelijk. ‘Ik stel voor dat wethouder Van Driel op uw zorgpunt van de ongebreidelde groei van de PGB met een aparte notitie terugkomt’, vat burgemeester Reinie Melissant samen. ‘Aldus besloten,’ voegt ze er formeel aan toe.

Door de oproep van Boorsma is de raad tot een uitspraak gekomen. Wethouder Van Driel weet door het extra stukje kader waar hij aan toe is om tot een soepele invoering van de PGB te komen. Doordat de raad helder heeft geformuleerd waar zij op zal letten, heeft ze het de wethouder, zichzelf maar ook de inwoners van Korendijk een stukje makkelijker gemaakt.

Deze column verscheen op 15 juli 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Spijkenisse gaat niet over één nacht ijs. Nadat gisteravond de gemeenteraadsfracties van Spijkenisse hun betogen over de kadernota hielden, staan vanavond de beantwoording door het college en de 11 ingediende moties op de agenda.

De vergadering wordt vanavond voorgezeten door D66’er Arjan van der Dussen en niet door burgemeester Mirjam Salet. Het voorzitten zelf doet hij met flair. Tussen elk betoog in weet hij een gezellig bruggetje te maken. ‘Van de komkommers van mevrouw Silwinski gaan we naar het spitten van meneer Scheek,’ grapt hij na een interruptiedebatje over schooltuintjes.

Vroeg in de tweede termijn is er wat verwarring. ‘Is het de bedoeling dat we moties nú stuk voor stuk becommentariëren?’ vraagt Emanuel Geurts (VVD). De moties staan ná de kadernota op de agenda, maar de eerste fracties hebben er al iets over gezegd. ‘Als u er nog wat in wil veranderen, dan is nu het moment,’ antwoord Van der Dussen energiek. ‘Als u wilt volstaan met stemverklaring mag dat straks ook hoor!’ Het klinkt als een aanmoediging. ‘Oh, dan doen we het nu,’ antwoordt Geurts. Braaf loopt ook zijn fractie de moties snel af.

Later slaat Hans Mellink (SP) bijna een motie over. ‘Oh,’ zegt hij. ‘Daar moet ik ook nog wat over zeggen.’ Van der Dussen: ‘Dat hoeft niet hoor! U hoeft niet over alles iets te zeggen.’ Mellink formuleert snel twee regels. Als raadsleden onderling over de moties praten, grijpt hij vriendelijk in. ‘Straks in de schorsing kunt u overleggen; laten we de moties nu kort behandelen. En u heeft straks ook nog uw stemverklaring!’

Door de 11 moties én de tweede termijn van de kadernota in één keer te behandelen is het overzicht weg. Dat raadsvoorzitter Van der Dussen vrolijk naar de stemverklaringen doorhamert, helpt er niet bij. Er blijft voor de fracties weinig over dan in twee-drie regels iets over elke motie te zeggen; interactie is er nauwelijks. Een logische plek om in te gaan op elkaars standpunt is er niet. Laat staan debat. Laat staan een gewogen oordeel. En we gaan over tot de orde van de dag.

Deze column verscheen op 8 juli 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Met alle debatten over bestemmingsplannen, welzijnsnota’s en cultuurhuisvesting zou je haast vergeten dat er ook over de organisatie van de politiek gesproken moet worden. In Haaksbergen behandelt men vanavond de aanbestedingsrichtlijn voor de accountant. Deze zal voor de raad de nodige controles uitvoeren.

Meestal is dit een hamerstuk, maar Gea Costeris (Leefbaar Haaksbergen) wil één element besproken hebben. De controlerende en de adviserende taak van de accountant moet worden gesplitst, vindt zij. ‘De raad moet zeker weten dat de controlerende accountant geen enkel ander zakelijk belang heeft.’ Ze wijst op de discussie in de landelijke politiek en wil het voorstel amenderen. De andere raadsleden doen er het zwijgen toe; ze is de enige spreker in de eerste termijn.

Volgens wethouder Jan Martin van Rees heeft de landelijke discussie geen effect op Haaksbergen. Die heeft betrekking op beursgenoteerde bedrijven. ‘En de overheid is geen beursgenoteerd bedrijf,’ voegt hij er fijntjes aan toe.

Dat punt wordt door de rest van de raad in de tweede termijn overgenomen. Han Noordink (PvdA) ‘Zolang het geen regelgeving is, hoeven we niet voorop te lopen.’ Dat vindt Herbert Leusink (CDA) ook. Volgens hem kan het landelijke voorstel nog alle kanten op. ‘We hebben nauwelijks de planken om het huis te bouwen en Leefbaar staat al met de spijkers klaar,’ stelt hij metaforisch. Verder voegt de raad er aan toe dat ze erg tevreden zijn over de accountant.

Costeris’ fractiegenoot Peter van Vlaanderen mengt zich in de discussie. ‘Ik vind het vreemd dat het College hier überhaupt een mening over heeft. De gemeenteraad stelt de accountant aan. Hij werkt in opdracht van ons.’ De raadsleden kijken elkaar wat verward aan. Ook wethouder Van Rees lijkt even met z’n mond vol tanden te staan. Pas later formuleert burgemeester Hans Gerritsen een antwoord: ‘In de praktijk zal de accountant intens samenwerken met het college, maar u heeft gelijk: de raad bepaalt.’

Toch heeft de raad zich afhankelijk gemaakt van de mening van het college door de wethouder zo prominent aan het woord te laten. Dat gebeurt wel vaker wanneer er kaders moeten worden gesteld, maar voor een functionaris die het College moet gaan controleren is dat misschien extra raar.

Deze column verscheen op 2 juli 2012 bij Binnenlands Bestuur.

De kadernota. Een van die momenten waar raadsleden de kans krijgen om eens écht politiek bedrijven en hun visie voor de gemeente te laten zien. Worden we groen of zetten we in op werkgelegenheid? Topsport of breedtesport? Toerisme of dorpsrust? Niet voor niets behandelt de gemeenteraad van Geertruidenberg de conceptnota in een zogeheten discussieraad. Al is hier van discussie is geen sprake.

De raad is vooral nieuwsgierig. Ze overspoelt het college met vragen. Adriaan de Jongh (CDA) wil weten of men rekening houdt met de loonontwikkeling. ‘De vraag was echt alleen maar informatief,’ benadrukt hij. ‘Wat krijgt de buurtwacht precies te doen?’ vraagt Mirjam de Groot (PvdA) geïnteresseerd. ‘Wat heeft de ingehuurde BOA precies gedaan?’ vraagt Wendy Muis (Keerpunt74). En als er al een naar politiek neigende opmerking wordt gemaakt, weet het college die wel met heel veel detailinformatie te overdonderen. Als Patrick Kok (VVD) kritisch is over de handhaving, krijgt hij van burgemeester Matthieu Meijer college, ‘kijk, we gedogen wanneer we bij een vergunning verplicht zijn overtredingen eerst te móeten proberen ze te legaliseren.’

Nu is Meijer’s feitenkennis ogenschijnlijk onuitputtelijk. Op de vraag waarom de kosten voor de brandweer hoog zijn, antwoordt hij gedecideerd. ‘We hebben oud materieel. De tankauto heeft een lekje. De HV is 17 jaar oud.’ Zijn verhaal is zo gedetailleerd dat niemand meer durft te vragen wat een ‘HV’ eigenlijk is. Alle feiten worden tot achter de komma gedeeld. Ja, zelfs de urenbesteding van de BOA zal worden toegezonden. En ook op de kentekens van het wagenpark komt men terug. Welgeteld is het college de helft méér aan het woord dan acht fracties bij elkaar.

Aan het eind van de vergadering heeft de raad vooral feiten verzameld. Gefascineerd door de details komt de raad niet meer toe aan vragen naar beleid — wat wil het bestuur van de Geertruidenberg bereiken? Beter was geweest deze technische vragen bijvoorbeeld schriftelijk af te doen en de behandeling van de kadernota te starten met een korte presentatie over wat de portefeuillehouder met het beleidsterrein wil bewerkstelligen. Nu is de uitvoering van het beleid toegelicht. Maar het waarom van het beleid is achtergebleven.

Deze column verscheen op 18 juni 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Er is maar één manier om op het perceel van Achtersloot 99a een bedrijfswoning naast de kalverenstal te krijgen. Er moet een uitzondering komen op het bestemmingsplan; met een zogeheten artikel 19-procedure. Een technisch lastige kwestie. De gemeente IJsselstein en de vergunningvrager zijn er al sinds 2008 mee bezig.

Bij het vaststellen van de agenda verzoekt Robert Pape (ChristenUnie) het punt van de agenda te halen. ‘Er is geen nieuwe informatie,’ is zijn oordeel. Bovendien blijkt dat een belangrijke brief pas gisteren om half 5 naar de raad is verzonden. Wethouder Rob de Vries reageert furieus op het verzoek: ‘daar hebben wij als college de grootste moeite mee!’

De wethouder wil schorsen. Pas na 45 minuten afwezigheid van raad én wethouder gaat men brommend akkoord met behandeling. ‘Met grote moeite,’ aldus Rob Meine (PvdA). ‘Wat gebeurt kan ècht niet,’ vult Hans Lappee (GroenLinks) later in het debat aan.

Tijdens het debat blijkt de zaak nóg ingewikkelder. De betreffende aanvrager heeft zich niet altijd netjes aan zijn bouw- en milieuvergunningen gehouden. ‘De aanvrager heeft de grenzen van het toelaatbare altijd opgezocht,’ stelt Rob Brand (VVD). ‘Nu instemmen lijkt een bonus op slecht gedrag,’ stelt Joop van Well (SP). Wethouder De Vries: ‘Deze procedure betekent niet dat de bouwvergunning ook automatisch wordt afgegeven.’ Ook over de naleving van eerdere regels is hij stellig. ‘Alles moet op orde zijn voordat er een schop de grond in gaat,’ parafraseert hij de raad. Toch moet er nu over de artikel 19-procedure worden gestemd. ‘Anders verloopt het bestemmingsplan en dan kunnen we geen leges meer innen.’ Die reden komt procedureel over.

Na wederom een schorsing volgt een korte tweede termijn. De sussende informatie van de wethouder is voor de meeste raadsleden voldoende om in te stemmen. De vraag is dan ook waarom dit soort technische informatie niet tevoren aan de raadsleden verstrekt is. Ook als niet gespecialiseerde parttimers hadden zij dan het belang van het besluit ingezien. Het had een raadsvergadering van vier uur met meer dan een uur aan schorsingen aanzienlijk korter gemaakt.

Deze column verscheen op 3 juni 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Er is geld nodig. Voor de derde keer is er budgetoverschrijding voor het nieuwe stadskantoor in Haarlem. De raad is daar op z’n zachts gezegd nukkig over. Hoewel niemand blij is met extra kosten, is de raad niet unaniem of dit krediet nu wél of níet moet worden verstrekt.

Debat dus, waar alle argumenten en voorwaarden tegen elkaar worden afgewogen. Nou, dát niet. Want in Haarlem zijn de raadsleden meer met elkaar bezig dan met de besluitvorming.

Niet dat er geen meningen zijn. De VVD is helder; zij zijn voor het krediet. ‘Niet omdat het leuk is, maar omdat we onze bestuurlijke verantwoordelijkheid nemen,’ aldus Rob de Jong. Merijn Snoek (CDA) springt er bovenop. ‘Wijst het rekenkamerrapport er ons niet op dat een meer kritische raad een positief effect zou hebben gehad? Waarom bent u niet meer kritisch?’ klinkt het verwijtend.

Ook Jeroen Fritz (PvdA) heeft verwijten. ‘Dit is ontstaan doordat sommigen in de campagne hebben geroepen dat het goedkoper kan,’ stelt hij. ‘Wie dan?’ wil Fedde Reeskamp (Lijst Reeskamp) weten. Mokkend geeft de PvdA toe dat zij dat ook wel eens geroepen hebben. Puntje gescoord, tik uitgedeeld. ‘We hadden dit kunnen zien aankomen,’ stelt Louise van Zetten (D66). ‘Waarom heeft een van uw jóngens dan beloofd dat er geen extra kosten meer komen,’ bijt Sjaak Vrugt (Actiepartij) toe. ‘U bent zelf altijd het beste jongetje van de klas. U had het ook kunnen weten,’ sneert Van Zetten terug. Tik! ‘Geen cent er bij,’ vindt Peter Schouten (SP). ‘Bezuinig maar op de inrichting.’ ‘Maar u bent de partij de bezuinigingen altijd afwijst!’ schimpt Lukas Mulder (GroenLinks). Tik! Tot vijf keer toe citeren raadsleden commissievergaderingen uit zelfs 2007. ‘Toen heb je dit gezegd!’ Tik! Tik! Afgewogen wordt er niet meer. Alle kostbare argumenten om vóór of tégen de kredietverstrekking te zijn, gaan op in het spelletje prestatiedrift.

Aan het eind van het debat maakt Snoek (CDA) de opmerking tegen het krediet te stemmen omdat ‘we een gemankeerd debat hebben gehad.’ Dat klopt ook. Als punten scoren op je tegenstander belangrijker wordt dan argumenteren en afwegen, blijft er van het debat niets over. 

Wethouder Van Veen krijgt er deze avond flink van langs. De gehele raad is meer dan kritisch over zijn voorstel. Toch maakt het helemaal niks uit.

De gemeente Cuijk heeft vanavond een businesscase kunstgras op de agenda staan. De verantwoordelijk wethouder, Michel van Veen heeft deze businesscase opgesteld om te laten zien wat de voordelen zijn van kunstgras. Spelregels, noemt hij het zelf, om in gesprek te gaan met sportclubs. ‘Met kunstgras geef je de jeugd nog meer mogelijkheden!’ is de enthousiaste titel.

De sfeer wordt bij de eerste spreker, Silvia Derks (PvdA) al duidelijk. ‘De wethouder gaat nu ook al kleine kinderen inzetten om kunstgras te promoten’. De raad reageert met een ongemakkelijk lachje. De toon wordt er niet meer ontspannen van. ‘Wij zien alleen voordelen voor voetbalverenigingen,’ aldus Anne van Diemen (GroenLinks). Helma Pluk (Algemeen Belang Cuijk) ziet de meerwaarde van de case niet. ‘Een mooie rekensom, maar elke aanvraag moet individueel beoordeeld worden.’ ‘We zien het eerste voorstel wel tegemoet,’ valt Liesbeth van Heeswijk (VVD) bij.

Wethouder Van Veen reageert op alles. Natuurlijk moeten we nieuwe aanvragen zelf beoordelen. Natuurlijk ligt met deze case niet alles vast. En: natuurlijk betekent dit niet dat wij overal kunstgras willen. ‘Wat betekent deze businesscase dan?’ vraagt Mariëlle van Zuilen (D66). Van Veen gaat los in zijn enthousiasme: maatschappelijke meerwaarde, gezondheid, multifunctionaliteit. Kunstgras lijkt de panacee voor heel veel Cuijkse problemen. ‘Er wordt van alles bijgehaald,’ mijmert Dielen (GL) verward.

In de tweede termijn lijkt de raad ook niet meer te weten waar ze aan toe is. ‘Volgens mij stellen we niks vast,’ stelt Van Zuilen (D66). ‘Jawel. Spelregels!’ merkt Dielen (GroenLinks) op. ‘Ja maar er zijn geen financiële consequenties,’ reageert Van Zuilen. Dat is ook wel weer zo.

Een verwarde, lijdzame raad neemt het nu onschadelijke voorstel toch maar aan. Over of deze case – of überhaubt een case – het kunstgras-beleid van Cuijk gaat helpen, is nauwelijks een knoop doorgehakt. Toch ligt er een case waar eigenlijk niemand achter staat. Maar hij is er. En niemand weet waarom.

Niet alleen fysieke grenzen, ook de bestuurlijke grenzen kunnen gemeentelijke besluiten flink in de weg zitten. Soms zou je willen dat je meer kon dan je mocht.

De gemeente Gilze en Rijen besloot in september vorig jaar met 17 vóór en 4 tegen dat de winkels op zondag open mochten. Dat besluit was ondoordacht, meent de indiener van een bezwaar. De gemeente is niet ‘substantieel en autonoom toeristisch’ zoals volgens de wet wel moet. De bezwaarcommissie vindt het een gegrond bezwaar. Gevolg: het college stelt voor het besluit van toen terug te draaien om een eventuele gerechtelijke procedure met de indiener te voorkomen.

De raad ontkomt niet aan het verlangen ook te debatteren over nut en noodzaak van de zondagopenstelling, al is het niet de vraag voor dit raadsdebat. ‘Openingstijden zijn aan de ondernemers zelf,’ stelt Hans Rutten (VVD). Hij windt zich op over de onduidelijke wet: ‘het is een gedrocht!’ Jan de Wee (GemeenteBelangen) benadrukt de veranderde tijd. ‘Vroeger werkte je op vaste tijden, tegenwoordig is zondag een gewone dag,’ stelt hij fraai. De enige fractie tegen de zondagopenstelling meent dat het slecht voor de ondernemers. ‘Mensen kunnen een euro maar een keer uitgeven!’ zegt Jac Wouters van het CDA. ‘Maar het bestedingspatroon is wel veranderd!’ zet Ton Hesemans (PvdA) er gretig tegenover.

Maar of je voor of tegen zondagopenstelling bent, was niet de stelling van dit debat. ‘U moet een besluit nemen of we de winkelopstelling terugdraaien, anders moeten we de gang naar de rechter maken,’ memoreert burgemeester André Osterloh. De raad reageert teleurgesteld. ‘Maar kunnen we dan niet proberen de winkels in alleen Rijen open te houden?’ probeert De Wee nog. ‘Ook dan moeten we aan de criteria van de wet voldoen,’ redeneert de Burgemeester. ‘Maar de wet is een gedrocht!’ herhaalt Rutten. ‘Toch moeten we er aan voldoen,’ stelt de Burgemeester.

Dan is het ineens voorbij. Zonder slot, zonder laatste afweging. Lijdzaam gaat de raad akkoord met het terugdraaien van de zondagopenstelling. De vraag van dit debat — durven we naar de rechter of heeft de gemeente maar te schikken heeft naar de wet? — blijft onder het laagje teleurstelling verscholen.

Deze column verscheen op 1 mei 2012 bij Binnenlands Bestuur.