Duale pleinen

‘Na de vergadering bent u welkom in de kantine voor een drankje,’ zegt burgemeester Aat de Jonge tegen de gasten op de publieke tribune. ‘Het hoogtepunt van de avond,’ grapt de raadsvoorzitter nog. En dat terwijl de Drontense raad nog een belangrijke besluit moet nemen over de herinrichting van het stadsplein De Rede.

‘Leefbaar Dronten steunt het overdragen van het plan aan het bouwteam,’ opent Jan Ammerlaan de behandeling. Met dat voorstel accordeert de raad geënquêteerde uitgangspunten voor de herinrichting. Pas na dit akkoord gaat een bouwteam aan de slag voor de bouwplannen. Een on-conservatieve aanpak. PvdA’er Suzanne Stoop is vooral blij dat een bouwteam aan de slag gaat. ‘Zo verdwijnt de discussie wel of niet een muziektent of een waterelement eindelijk uit de raad,’ zegt ze. Toch wil ze dat de wethouder later met een meer gedetailleerd plan terugkomt naar de raad.

GroenLinkser Paul Vermast begint zijn betoog met een diepe zucht. ’Ik heb twijfel,’ zegt hij. Vermast vindt het voorstel te vaag. Hij vindt het vreemd dat er na het vaststellen van dit richtinggevend besluit er geen plan meer komt. ‘Want dan wordt het onbeheersbaar en complex,’ citeert Vermast de wethouder. ‘Ik moet dat even op me laten inwerken,’ klinkt het met een licht verontwaardigd toontje — al erkent de GroenLinkser dat eerdere besprekingen van meer concrete plannen door de raad niet soepeltjes verliepen. ‘Dat werd een zooitje,’ memoreert Vermast.

Ook Jaap Oosterveld (ChristenUnie) is op zoek naar meer duidelijkheid. Hij bepleit een meer traditionele aanpak. ‘Martktconform, en met een concreet bestek.’ Hij beschouwt het nu vaststellen van het budget als strooigeld maken voor het college. ‘Waarom moeten we geld uitgeven als een heleboel dingen niet duidelijk zijn,’ voegt Foeke Bongers (D66) daarna toe.

‘Het is geen traditioneel bestek wat we hier voorleggen,’ geeft wethouder Dirk Minne Vis ook toe. ‘Het is een richtinggevend plan waarin we het bouwteam wensen meegeven,’ verklaart de bestuurder. ‘Over de kaders kunt u zich nu uitspreken,’ legt de bestuurder uit. Maar de wensen voor het plein moeten vooral met zogenoemde stakeholders worden besproken. ‘Want de tijd dat de overheid alle plannen bedacht, ligt achter ons.’ Vis geeft in ieder geval aan geen zin te hebben later nog eens een plan aan de raad voor te leggen. ‘Ik denk niet dat ik het bouwteam enthousiast krijg door ze te zeggen dat alles voorwaardelijk is totdat de raad akkoord heeft gegeven,’ constateert hij.

In de tweede termijn lijkt de raad die handschoen niet eens te zien — laat staan op te pakken. ‘In 2012 vroegen we om met een initiatiefvoorstel met plannen te komen voor een herinrichting,’ zegt Vermast. ‘Dit voorstel voldoet daaraan niet,’ zegt hij teleurgesteld. In een amendement stelt hij voor dat het college in oktober wél met een meer concreet plan komt. Over de inhoud van de enquête en de andere kaders maakt niemand meer een opmerking.

‘Misschien krijgen we over een paar jaar het inzicht dat we over een aantal dingen heen gestapt zijn,’ sluit D66’er Bongers af. Dat klopt. Het heet kaderstellen. Maar het is niet aan de raad het college te verwijten dat ze dat zélf niet heeft gedaan.

Deze column verscheen op 8 februari 2016 bij Binnenlands Bestuur.

Iedereen houdt van bomen. Regels… die zijn minder populair. Vandaar dat het college van Wijchen in haar coalitie-akkoord heeft staan dat er deze periode iets aan de regeldruk moet gebeuren. En dat het debat over de zogeheten lijst bijzondere bomen eigenlijk daar over gaat.

Op die bomenlijst staan bomen die niet zonder gemeente-toestemming gekapt mogen worden. Het beleid blijkt zelden nodig. Als men al zo’n boom wil omhakken, wordt dat eigenlijk altijd gehonoreerd. ‘Er is dan een goede reden om de boom wél te kappen,’ zal wethouder Paul Loermans later zeggen. Onder het kopje ‘minder regeldruk’ stelt het Wijchense college voor de lijst te schrappen.

Over het schrappen van die bomenlijst bestaat eigenlijk geen meningsverschil, of het ook vermindering van de regeldruk is, wel. ‘Als er zo weinig verzoeken komen, is dit ook geen vermindering van de regeldruk,’ vindt PvdA’er Titus Burgers. Hij vind het schrappen van de bomenlijst slechts symboolpolitiek. Samen met de VVD stelt hij per motie voor dat het college al half oktober met een bundeling van te schrappen regels komt.

‘Die motie verrast ons,’ verklaart raadslid Willy Brink van oppositiepartij D66. ‘U geeft het college vier weken de tijd om alle regels en elk bestemmingsplan met een stofkam te doorzoeken?!’ In de raad wordt wat gegniffeld. De derde coalitiefractie, Kernachtig Wijchen, formuleert het genuanceerder. ‘Wij maken ons ook een beetje zorgen om het tempo waaronder het moet,’ aldus Geert Gerrits.

De vermindering van de regeldruk valt in de portefeuille van burgemeester Hans Verheijen. Volgens hem is de motie niet nodig. ‘Binnenkort bespreken we de APV, het bestemmingsplan buitengebied, werkstad… Er zit genoeg vermindering van regeldruk op korte termijn in de pijplijn.’

‘Juist door dat allemaal te bundelen, hebben we over vier jaar in beeld wat we hebben bereikt.’ reageert Burgers. D66’er Brink interrumpeert. ‘En daar geeft u uw college vier weken de tijd voor?! Moet dit nou voorrang krijgen op de rest van het akkoord?!’ Brink hoeft niet eens z’n best te doen om sarcastisch te klinken. ‘Wij willen dat het college met alle punten uit het akkoord aan de slag gaat,’ antwoord Burgers beduusd. ‘En dat moet dan ook in vier weken?!’ ridiculiseert Brink. Het gegniffel is inmiddels omgeslagen in hoongelach. ‘Dat zullen de coalitiepartijen leuk vinden,’ wrijft de D66’er nog in. ‘Stook nou niet in een goed huwelijk!’ roept iemand zonder z’n microfoon in te drukken.

Mede-indiender Nick Derks van de VVD probeert de motie te redden. ‘Voor ons is de datum niet hard, hoor. Het mag ook later.’ De jollige sfeer is echter nog niet over. ‘Wat dacht je van het eind van deze coalitie-periode?’ grapt iemand uit de fractie van coalitiepartner Kernachtig Wijchen. De ondertoon is vast serieus.

Na een schorsing blijkt griffier Linda Berendsen de indieners van de motie te hebben geadviseerd de zaak eerst in de agendacommissie te bespreken. ‘Dan zien we wel hoe het terugkomt op de raadsagenda,’ legt PvdAer Burgers uit. ‘Tot die tijd trekken we de motie maar in.’

‘Nou,’ zegt burgemeester Verheijen. ‘Ik zou deze motie dan symbolisch door kunnen scheuren..’ een schalks lachje klinkt, ‘maar laat ik het maar niet doen.’ Het schrappen van de bomenlijst wordt wél aangenomen. En we gaan over tot de orde van de dag.

Deze column verscheen op 7 september 2014 bij Binnenlands Bestuur.

Ondanks dat de gemeente Bernisse de verkiezingsperikelen moet missen, heeft ze tóch een mazzeltje. Door de komende herindeling moeten een paar dingen worden afgerond. Bij één van die acties blijft er zowaar geld over! Bijna anderhalf miljoen euro mag er extra worden uitgegeven. Maar als je het van deze vergadering moet hebben, zal nooit iemand weten waar dat geld naar toe gaat.

Het college heeft een voorstel gemaakt voor de besteding, waar de raad vanavond haar mening over moet geven. Als eerste concludeert VVD-Raadslid Gert Krabbedijk dat het overschot ‘van de burger’ is. ‘Het moet duurzaam besteed worden aan het algemeen belang,’ meent hij. Om die reden blijkt Krabbedijk het eens met de besteding aan infrastructuur en openbare ruimte. ‘Dan is in de toekomst elke euro dubbel dwars waard.’ Voor de voorgestelde aanpak van jeugdoverlast, meent de VVD’er dat het geld aan ‘de kernplatformen’ moet worden besteed. ‘Zo gaat het naar de werkvloer in plaats van naar rapporten,’ voegt hij er aan toe. Aan het eind van zijn betoog, merkt Krabbedijk op dat er ‘meer significante bedragen zijn waar we met elkaar van gedachten over moeten wisselen.’

Ellen Slachter (D66/PvdA) merkt eerst op dat het prettig is om geld te besteden te hebben. ‘We hebben eens kritisch naar de waslijst van het college gekeken,’ zegt ze. ‘De besteding moet passen binnen de kaders van de besluitvorming op de diverse onderwerpen.’ Blijkbaar om die reden vraagt Slachter zich af hoe het zit met het voorstel om het stadsgezicht van het dorpje Geervliet te herstellen. Volgens haar wordt alleen de grond gesaneerd. Verder heeft haar fractie vragen bij het voorgestelde midzomerfeest. ‘Is het leuk? Moet de gemeente dit wel doen?’ Graag zou ze het feest in het kader van de aanpak jeugdoverlast zien. ‘We zijn alleen repressief bezig en het zou ook leuk zijn om iets voor kinderen te doen.’ Verder loopt ze het lijstje af. Halverwege zegt ze dat haar spreektekst beschikbaar is. ‘U kunt ook de mail krijgen hoor,’ zegt ze — en vervolgt haar puntjes: ze heeft nog vragen over frictiekosten en het sociaal plan.

Ook Harry Engwirda (LOB) heeft commentaar en vragen. ‘Ik ben met een hele lijst op pad gestuurd,’ gniffelt hij. ‘Zo willen we weten of er bij de uitvoering de mogelijkheid bestaat om aandacht te geven aan de social return on investment,’ leest hij ondermeer op. En hij vraagt of er geld kan naar ‘schrijnende gevallen zonder dat dit tot ongewenste situaties lijkt.’ Het klinkt vanzelfsprekend, als je weet wat het betekent tenminste. ‘Of het college dat kan onderzoeken.’

Inmiddels zijn de oogjes van de niet-woordvoerders kleiner aan het worden, maar we zijn nog niet op de helft van de vergadering. Na de vragen van het CDA loopt de wethouder braaf alle genoemde punten af. ‘Co-creatie’, ‘uitnutten’ en ‘outcome-criteria’ is de taal van de bestuurder. Natuurlijk leidt die repliek tot vragen. ‘Moeten we niet investeren in de bovenlokale situatie?’ vraagt de VVD in tweede termijn.

Na driekwartier sluit de burgemeester Bouvy het agendapunt. ‘Het was opiniërend, we zullen het er op 1 april weer over hebben.’ Hopelijk is dat een grapje. Als er bij deze vergadering bullshit-bingo-kaarten op de publieke tribune hadden gelegen, had de gemeente Bernisse haar anderhalf miljoen aan vingerplanten als prijzen ervoor uit kunnen geven. 

Deze column verscheen op 31 maart 2014 bij Binnenlands Bestuur. De column werd de inspiratie voor Raadstaalbingo.

Naast zes reeds in commissies behandelde hamerstukken heeft de raad in Sittard-Geleen vanavond alleen de ‘motie vreemd’ van Hub Lemmens (Stadspartij) te behandelen. Met zo’n motie kan een gemeenteraadslid een eigen onderwerp op de agenda zetten, maar dan moet de rest van de raad wel eerst met de behandeling ervan instemmen.

Daar lijkt Lemmers niet de handen voor op elkaar te krijgen. De motie zou vragen een afgewezen handhavingverzoek van een lokale horeca-ondernemer te bespreken. Doordat diezelfde ondernemer daarvoor een juridische procedure is gestart, is de vraag bijzonder. De meeste partijen zijn om die reden tegen. ‘Je moet van een juridisch traject geen politiek traject willen maken,’ beschrijft raadslid Jan Köhlen (CDA) de gemoederen. Er volgt na fractiestatements snel de stemming. ‘Die wil ik graag hoofdelijk,’ zegt Lemmers. ‘Dat was ik van plan,’ bevestigt burgemeester Sjraar Cox. ‘Goed dat u het nog even zegt.’

Als de burgemeester daarna de raadsleden die “voor” zijn vraagt de hand op te steken, grijpt Lemmers in. ‘Voorzitter,’ zegt hij. ‘Ik had om hoofdelijke stemming gevraagd. Die procedure is anders.’ Bij een dergelijke stemming wordt er immers met het afroepen van de namen gestemd. ‘Ah ja,’ zegt burgemeester Cox. ‘Ik snap nu ook waarom de griffier z’n spullen erbij pakt.’

Een voor een noemt de griffier de namen van de raadsleden die een welluidend ‘ja’ of ‘nee’ in de deskmicrofoons laten horen. ‘Met tien voor en de rest tegen wordt de motie van de Stadspartij vanavond niet behandeld,’ concludeert burgemeester Cox.

Door de zes resterende hamerstukken is de burgemeester snel bij het eind van de agenda. Net voor de laatste hamerklap moet Lemmens weer terugkomen op z’n motie. ‘Voorzitter,’ begint hij met wat voorzichtigheid in z’n stem. ‘Er staat hier in het huishoudelijk reglement dat raadsleden met ‘voor’ of ‘ tegen’ hun stem uit moeten brengen. En ze hebben ‘ja’ of ‘nee’ gezegd.’

Cox kijkt of hij water ziet branden. ‘Wilt u nu dat ik de stemming opnieuw doe?!’ vraagt hij. ‘Tja, het staat op papier,’ verexcuseert Lemmers zich. ‘Het staat zelfs in de Gemeentewet.’ De burgemeester blijft éven stil en richt zich kordaat op de microfoon. ‘Dan bied ik mijn excuses aan en sluit ik de vergadering!’

Lemmers haalt z’n schouders op. Door Cox’ gerommel met de procedures, lijkt het erop alsof híj er een showtje van wilde maken. Of Lemmers bij de borrel op de begane grond ook de gebeten hond is, zal snel blijken.

Deze column verscheen op 16 september 2013 bij Binnenlands Bestuur.

De gemeenteraad gaat over de centen. Budgetrecht, in een net woord. Toch zal de gemeenteraad in de regel maar een keer per jaar het college vertellen hoe de centen mogen worden besteed. Niet vreemd dus dat alle ideeën, wensen en bekommeringen zich opstapelen bij het vaststellen van die begroting. Ook op lopende en nog niet afgehandelde zaken, zo blijkt vanavond in Midden-Drenthe.

Het aantal moties en amendementen is bescheiden gebleven, maar er is één motie die het college steekt. Of in ieder geval burgemeester Jan Broertjes. ‘Ik constateer dat ik een procedurele opmerking moet maken rondom de motie Schuldhulp van Gemeentebelangen Smilde-Beilen-Westerbork,’ zegt hij. De burgemeester maakt de opmerking nadat hij, als portefeuillehouder, en de wethouder financiën al hebben gesproken. Tussendoor dus, en als voorzitter van de vergadering. ‘Ik moet zeggen dat ik een beetje verbaasd was over de motie.’ Blijkbaar heeft dezelfde fractie enkele dagen geleden ook lijvige schriftelijke vragen over het onderwerp ingediend. Het college heeft die vragen nog niet kunnen beantwoorden.

Charles de Haas, fractievoorzitter van Gemeentebelangen Smilde-Beilen-Westerbork lijkt wat verbaasd en heeft even tijd nodig. ‘Voorzitter, staat u mij toe dat ik het woord neem?’  Burgemeester Broertjes reageert kortaf. ‘Als interruptie en dus een vraag. Anders kan het in de tweede termijn.’ De Haas wordt monotoon. ‘U mag het uitleggen zoals u wilt. Ik geef antwoord op wat u net zegt.’ Hij neemt een korte stilte. ‘De vragen staan totaal los van hetgeen ik hier vanavond op tafel leg. De motie is met twee andere fracties ingediend. Dat heeft niets te maken met de vragen van mijn fractie.’ De Haas klinkt formeel en prangend. ‘Ik duid u dat euvel.’

De rest van de raad bekijkt de sprekers alsof ze een tenniswedstrijd zien. ‘Nou, ik maak alleen de opmerking het een beetje vreemd te vinden,’ klinkt Broertjes verontwaardigd. De Haas wil nog reageren, maar de burgemeester is ‘m voor. ‘We gaan nu naar de volgende wethouder.’ Later die avond zal de motie worden verworpen. Zonder twijfel zal de kwestie na de schriftelijke beantwoording van de Haas’ vragen weer aan de orde komen. Hopelijk weet burgemeester Broertjes dan wel één van zijn petten af te doen.

Deze column verscheen op 18 november 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Langslepende kwesties waar de overheid het nooit goed doet, zijn te herkennen aan volle publieke tribunes. In Gouda behandelt de raad vanavond de Nota Woonwagenbeleid.

‘Er moeten bestemmingsplannen worden aangepast,’ licht raadsvoorzitter Marjan Aranoe toe. ‘En daarom is het nodig om te vragen: hoe kijken wij tegen woonwagens aan?’ De insprekers zijn niet enthousiast. Uitvoering van de nota betekent dat er op het kamp aan de Goudkade geen nieuwe woonwagens mogen komen als een bewoner vertrekt of overlijd. 

Advocaat Hans Hueting stelt dat die plekken leeglaten de leefbaarheid bedreigt. Inspreker Jan-Piet Jongsma wijst op een tekort aan plaatsen. Bewoner Karel Gerlag is emotioneel. ‘Ze willen onze cultuur afbreken. Dat doet u bij allochtonen toch ook niet?!’ Verantwoordelijk wethouder Daphne Bergman krijgt er in de eerste termijn van de raad van langs. ‘U trekt de nota maar in,’ zegt Jan Vermey (VVD). ‘Komt u eerst maar eens met een memo wat er van het beleid van 2002 is uitgevoerd,’ vindt hij. 

Jan de Koning (GBG) lijkt positief. ‘Op zich is er draagvlak voor de nota,’ zegt hij. ‘Maar we willen wel een alternatief voor de plaatsen.’ Dat punt krijgt ruime bijval. De wethouder geeft geen krimp. ‘Ik sta achter de uitgangspunten van de memo,’ zegt ze kordaat. Enkele mitsen en maren pakt ze met laconieke toon op. ‘Ik wil best gaan kijken hoe we dingen regionaal op kunnen doen. Ik wil best kijken of er animo is voor koop.’ 

Resultaat lijkt ze niet te verwachten. Ook wil ze best kijken naar meer plaatsen. Op het kamp aan de 1e Moordrechtse Tiendeweg zijn nog zes plekken. ‘Dat is niet veel, maar ik wil er voor zorgen dat de bewoners van de Goudkade voorrang krijgen. Ook wil ik kijken of er meer plekken kunnen komen.’ 

Dat gaat geld kosten. Veel geld. ‘U moet dan denken in ettelijke miljoenen.’ De raad is er stil van. Eerder die avond formuleerde Bas Driessen (Trots) dat ‘er een oplossing moet komen die iedereen tevreden stelt’. Voorzitter Marjan Aranoe reageerde daarop. ‘Dat kan met moeilijke dossiers niet altijd. Soms moet je een knoop doorhakken en dat gaat bij iemand pijn doen.’ De raad heeft de wethouder huiswerk gegeven. Maar de wethouder de raad ook.

Deze column verscheen op 11 november 2012 bij Binnenlands Bestuur.

‘De griffier en ik hebben de gemeentewet er nog maar even bij gepakt.’ Zo opent burgemeester Niels Joosten het eerste bespreekpunt in Brummen. Het is de derde keer dat de gemeenteraad zich over het bestemmingsplan Wilhelminapark – Palisiumpark buigt. Even leek het erop dat de raad zich na het laatste besluit er niet meer over kon debatteren, maar de gemeentewet maakt het toch mogelijk.

Gelukkig, want er ligt een netelige kwestie. Eén bewoner heeft zich gemeld in de inspraakrondes en het lijkt er op dat deze tot aan de Raad van State door wil gaan, en de raad zit niet te wachten op boze burgers.

Zoals gebruikelijk in Brummen opent de wethouder de eerste termijn. Dat begint met een erkenning. ‘Het is een langlopende kwestie,’ zegt Hennie Beelen. Ze gaat verder alleen in op de juridische status — niet op de inhoud. ‘De betrokkene is terecht voor zijn rechten opgekomen, maar wij hebben volgens de gedragslijn gehandeld.’ Ze formuleert het waterdicht.

Het CDA is minder zeker. ‘Je kunt het formeel en materieel benaderen, maar is hier geen sprake van voordeel van de twijfel?’ vraagt raadslid Koos Paauw zich af. ‘We willen ook de relatie met de burger goed houden,’ voegt hij er indringend aan toe. Met de PvdA dient hij een amendement in dat de bezwaarmaker in het gelijk zou stellen. ‘Wij vinden verdere discussie niet nodig,’ reageert Mame Douma (VVD) kortaf. Henk Jan de Looff (IPV) sluit zich daarbij aan.

Wethouder Beelen heeft wél woorden over voor het voorstel van PvdA en CDA. ‘Het is een fundamentele kwestie over rechtsgelijkheid. Als we nú een andere gedragslijn hanteren, denk ik dat er rechtsongelijkheid ontstaat.’ Richard Pawlot (PvdA), medeondertekenaar van het amendement, interrumpeert haar. ‘Dénkt u dat rechtsongelijkheid is of ís het rechtsongelijkheid?’ De wethouder knikt. ‘Het ís rechtsongelijkheid.’

Bij de hoofdelijke stemming blijkt het amendement het niet te halen. In een stemverklaring stelt een raadslid dat algeheel belang voor individueel belang moet gaan. ‘Als er planschade komt door ons besluit, dan is daar ook een procedure voor.’ Het amendement wordt verworpen, het bestemmingsplan aangenomen en een burger wordt teleurgesteld. Soms is politiek een hard vak. Voor de burger, maar ook voor politici.

Deze column verscheen op 19 oktober 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Voor overlast van jongeren hoef je geen grote stad of een project x-feest te hebben. De gemeente Zaltbommel heeft sinds een jaar straatcoaches rondlopen om overlast te bestrijden en te voorkomen. Vanavond evalueert de raad de inzet van die straatcoaches en moet de raad meteen besluiten of de straatcoaches door kunnen met hun werk.

Volgens Bert van ’t Zelfde (ChristenUnie) vraagt het college nogal wat. ‘Voor dit jaar 40.000 euro. Voor 2013 80.000 euro en voor 2014 weer 80.000 euro.’ Maar het gaat hem nog niets eens om het geld. ‘Er is geen betrouwbaar meetinstrument om hun resultaat aan te tonen,’ constateert hij. ‘De inzet is moeilijk te meten, maar de coaches zijn toch belangrijk,’ zo vat hij de rapportage samen. De PvdA wil ook concretere doelen. ‘De coaches moeten meer in gesprek gaan met burgers,’ zegt Guus Krähe. Volgens Eppo Prins (VVD) moet de hele insteek anders. ‘Het moet niet gaan over de overlastgevers, maar over het gevoel van veiligheid van mensen die kwetsbaar zijn, zoals ouderen en kinderen,’ vindt hij. Hun gevoel van veiligheid moet omhoog. ‘Ik doel op ouderen die met angst de straat op gaan en kinderen die van jongs af aan met treitergedrag opgroeien’. Om haar woorden kracht bij te zetten, heeft ZVV een amendement opgesteld. ‘Er moet meer duidelijkheid komen over het effect,’ aldus Jos van Overvest. Het amendement gaat echter niet over de doelstellingen, maar over het geld. Hij stelt voor om de financiering van 2013 te handhaven, maar dan wel een goede evaluatie uit te voeren. Het amendement is door nagenoeg de hele raad mede-ondertekend.

Wethouder Ton van Balken is het eigenlijk met alle punten eens. ‘Er is een hele algemene doelstelling,’ zegt hij aan het begin van zijn beantwoording. ‘En dat is het gevoel van veiligheid verbeteren.’ Dat is maar moeilijk te meten. ‘We weten een geval waar bewoners over overlast klaagden en dat bleek te gaan om de rotzooi op straat die jongeren achterlaten.’ Over het amendement laat de wethouder niet veel los.

Dat amendement wordt dan ook unaniem aangenomen. Een feitelijke tik op de vingers met de boodschap om de doelen de volgende keer duidelijk te stellen. Over wat die doelstellingen moeten zijn, debatteert de raad vanavond niet verder en geeft het het college geen kader. Langs welke meetlat de straatcoaches over een jaar dan wél moeten worden gelegd, blijkt hopelijk niet pas tijdens díe raadsvergadering.

Deze column verscheen op 15 oktober 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Dat gemeentes graag willen blijven bestaan, horen we in herindelingdiscussies maar al te vaak. Maar dat ze ook willen dat de planeet blijft bestaan, komt minder vaak aan de orde. De gemeente Maassluis zet het thema vanavond prominent op de agenda.

De gemeente moet namelijk duurzaam zijn. Met een strak vergaderschema moet een kekke nota met een kek logo de duurzaamheidsvisie van Maassluis bevestigen. In de eerste termijn mogen de raadsfracties in niet meer dan vier minuten hun betoog doen. De stopwatch ligt er bij klaar en burgemeester Koos Karssen (CDA) houdt de klok bij iedere spreker scherp in het oog. 

De raad is in haar nopjes met het agendapunt. ‘Een uitermate belangrijke zaak,’ beklemtoont Paul Vlendré van de seniorenpartij VSP. ‘Kwaliteit van leven voor de mens en de aarde,’ citeert John Dolstra (ChristenUnie) uit het landelijk verkiezingsprogramma. Raadslid Marcel ’t Hart wijst op het rentemeesterschap van zijn CDA. ‘Het is onze droom een duurzame balans tussen groen en economie te creëren,’ zegt Sjoerd Kuiper (PvdA) fraai. 

Maar de tevredenheid over de agendering, is niet perse tevredenheid over de nota. ‘We zijn bang voor een vaag verhaal,’ waarschuwt Dolstra. ‘Een ambitie is niet hetzelfde als een visie,’ mort ’t Hart. Hij meent dat het concreter mag. Leo Eijskoot (D66) constateert gebrek aan activiteiten. ‘Is de nota wel *smart*?’ vraagt hij retorisch. ‘Zijn de ambities ook meetbaar?’ Dat vindt ook PvdA’er Kuiper. ‘Wanneer wordt het concreet?’ vraagt hij aan de wethouder. VVD-raadslid Erna te Spenke heeft een legio aan vragen over de uitvoering. Zij wil informatie over de in de nota aangehaalde fietsparkeerplaatsen, het duurzaamheidsfonds, het zwembad enzovoorts. 

Voor de beantwoording heeft wethouder Huub Eitjes (VVD) maar liefst 15 minuten spreektijd. Tot toezeggingen komt het niet. ‘Het is een voortschrijdend document,’ zegt hij op een van de vragen. ‘We moeten daar met de partners uit kunnen komen,’ op een andere. Hij wijst op plannen en projecten in de toekomst en discussies die nog in de raad komen. ‘Overal waar we prestatie-indicatoren kunnen toevoegen doen we dat.’ Dan is de tweede termijn ineens krap. 

Voor de tweede termijn blijft voor iedere fractie volgens planning maar één minuut over. Net genoeg om de onvrede over het gebrek aan aan concreetheid in de nota te herhalen. De interactie die nodig is om gezamenlijk op te treden dat de nota écht een tandje concreter moet raakt daardoor hopeloos in de knel. Natuurlijk gaat de raad akkoord met deze nota: men is laaiend enthousiast over duurzaamheid an sich, maar de wens tot een concreter document is door de spreektijd afgeknepen. In dit geval had de burgemeester iets flexibeler kunnen zijn met zijn klokje; dat had dan een raadsvergadering met meer concrete opgeleverd.

Deze column verscheen op 30 september 2012 bij Binnenlands Bestuur.

Zeevang is groen en plat, heeft weinig inwoners en veel water. Dan is een toerismenota belangrijk maar ook enorm verweven met, nou ja, alles. Dat blijkt vanavond bij de behandeling van de Nota Toerisme en Recreatie.

Op het eerste gezicht is men dik tevreden met het werk van wethouder Schütt. Toch heeft de raad wensen. Age Waaksma van GBZ wijst op de concurrentie van aantrekkelijke buurgemeenten Edam-Volendam en Waterland. ‘Ik vind de nota te weinig uitdagend en inspirerend.’ Willem Tromp (Zeevang Anders) heeft zelfs concrete ideeën. De ringvaart moet toegankelijker voor boten. ‘De brug bij de N244 zou iets moeten worden verhoogd. Nu moet soms de hele kroeg in de boot stappen om hem onder de burg door te krijgen.’ Yvonne Jonkman (PvdA) mist de vermelding van  het Dik Trom-museum. Jan Willem van der Lee (CDA) wil het aanleggen van een zogeheten rustpunt makkelijker maken. ‘Het is een kampeertafel die moet worden neergezet.’ Dorèthy van de Heuvel (VVD) vindt dat het aantrekken van de nieuwe doelgroepen — de nieuwe lanterfanters en de actieve senioren — scherper kan. ‘Er zit wat in en dat wordt niet vertaald in de nota.’

Voorafgaand aan zijn beantwoording lijkt wethouder Hans Schütt even afgeleid. Hij bladert door het stuk en zijn aantekeningen en lijkt de vele concrete vragen en aanbevelingen van de raad in willekeurige volgorde te behandelen. Hij beantwoordt er een paar tot hij zoekend in zijn aantekeningen bij het Dik Trom-museum uitkomt. ‘Als ik alle proefballonnetjes moet opnemen, wordt de nota twee telefoonboeken.’ En dat is niet eens een volume-probleem. ‘De dijkverhoging komt er aan. We hebben €150.000 op de plank liggen uit de FES-gelden.’ Zijn stem versnelt erbij. ‘De blauwe kant van Noord-Holland is gesprekspartner voor wat betreft de ecologische impact.’ ‘Dit gaat in op de vragen die de PvdA heeft gesteld bij een ander agendapunt,’ verduidelijkt burgemeester Karen Heerschop. Schütt vervolgt. ‘Met het hoogheemraadschap is niet zo veel te onderhandelen. We wachten op hun technische oplossing.’

En dáár moet de raad er maar mee doen. In een schouderophalende sfeer deint men naar het volgende agendapunt. Het kaderstellen van de raad, compleet met concrete aanbevelingen, wordt hopelijk later nog eens ingepolderd.

Deze column verscheen op 16 september 2012 bij Binnenlands Bestuur.